Maartje 9 en Workshop

Hoi!
Vandaag maar eens even een lang bericht! Ga er maar voor zitten en als je geen tijd hebt, kom morgen dan even terug. Aan de workshop hangt een verhaal vast en dat kost even tijd om het te lezen.
Eerst even het kaartje dat Maartje kreeg voor haar verjaardag.
Ze is helemaal fan van zeemeerminnen. Ze kreeg zelfs een zeemeermin-staart voor haar verjaardag.
Daarom voor haar een zeemeerminnen card-in-a-box.

Uit dubbelzijdig papier heb ik de basis gestanst een heel leuk modelletje, klein maar fijn.
De zeemeerminnen zijn van MFT en er zitten ook stansjes bij, scheelt weer knippen.

Als je goed kijkt zie je nu hoe de visjes bevestigd zijn. Met een klein strookje mica. Die tip zag ik op de site van MFT.

De mooie rand aan de buitenkant is van Action.
Maartje vond de 'kaart' heel mooi! En ook haar vriendinnetje Marlien was er weg van , vertelde ze me.

Dan nu over naar de workshop. Bij de voorbereiding dacht ik aan wat ik geleerd heb op de Pabo en wat me nu wel eens opvalt bij een workshop. Ik heb het meegemaakt dat er een voorbeeldkaart lag en die gingen we dan maken. Dat is natuurlijk niet erg als je een nieuwe techniek leert, maar je stimuleert de eigen creativiteit er niet mee.
Het verhaal van Helen Buckley hieronder illustreert dat.

Het jongetje

Er was eens een klein jongetje dat naar school ging.
Het was maar een heel klein jongetje.
En het was een hele grote school.
Maar toen het jongetje ontdekte dat hij van buiten direct door een deur naar zijn klas kon lopen, voelde hij zich gerustgesteld
en leek de school helemaal zo groot niet meer.

Op een ochtend
toen het jongetje al een tijdje op school was, zei de juf tegen hem:
"Vandaag gaan we een tekening maken."
Fijn, dacht het jongetje.
Hij hield van tekenen.
Hij kon van alles tekenen:
leeuwen en tijgers,
kippen en koeien,
treinen en boten.
Dus hij pakte zijn kleurpotloden en begon te tekenen.

Maar de juf zei:
"Wacht even! Nog niet beginnen!"
En ze wachtte tot iedereen klaar was.

"Nu," zei de juf, "gaan we bloemen tekenen."
Fijn, dacht het jongetje.
Hij tekende graag bloemen, en hij begon prachtige bloemen te tekenen
met roze, oranje en blauwe kleurpotloden.

Het jongetje bekeek de bloem van de juf
en keek toen naar zijn eigen bloem.
Hij vond zijn eigen bloem mooier dan die van de juf
maar dat zei hij niet.
Hij draaide alleen zijn blaadje om en maakte een bloem zoals die van de juf.
Rood met een groene stengel.

Maar de juf zei:
"Wacht, ik zal laten zien hoe het moet."
En ze tekende een bloem op het bord.
Een rode bloem met een groene stengel.
"Zo,"zei ze, "nu mogen jullie beginnen."

Op een andere dag,
toen het jongetje de buitendeur helemaal alleen had opengedaan,
zei de juf:
"Vandaag gaan we kleien."
Fijn, dacht het jongetje.
Hij hield van kleien.
Hij kon van klei allerlei dingen maken:
slangen en sneeuwpoppen,
olifanten en muizen,
auto's en vrachtwagens.
Dus hij begon zijn homp klei te kneden en te vervormen.

Maar de juf zei:
"Wacht even! Nog niet beginnen!"
En ze wachte tot iedereen klaar was.

"Nu,"zei de juf, "gaan we een schaal maken."
Fijn, dacht het jongetje.
Hij maakte graag schalen.
En hij begon er een paar te maken, in allerlei vormen en maten.

Maar de juf zei:
"Wacht! Ik zal laten zien hoe het moet."
En ze liet de kinderen zien hoe je een grote, diepe schaal maakte.
"Zo,"zei ze, "nu mogen jullie beginnen."

Het jongetje keek naar de schaal van de juf
en keek toen naar zijn eigen schalen.
Hij vond zijn eigen schalen mooier dan die van de juf
maar dat zei hij niet.
Hij balde alleen de klei weer samen en maakte een schaal zoals die van de juf.
Een diepe schaal.

Zo duurde het niet lang voordat het jongetje leerde wachten
en te kijken
en de dingen precies zo te doen als de juf.
En al heel gauw
maakte hij geen dingen meer uit zichzelf.

Maar toen verhuisde het jongetje
met zijn ouders naar een andere stad.
En het jongetje moest naar een andere school.

Deze school was zelfs nog groter dan zijn oude school,
en er was geen deur van buitenaf meteen de klas in.
Hij moest een hoge trap op en een lange gang door
om in zijn klaslokaal te komen.

En de allereerste dag dat hij er was, zei de juf:
"Vandaag gaan we een tekening maken."

Fijn, dacht het jongetje.
En hij wachte tot de juf hem liet zien wat hij moest doen.
Maar de juf zei niets.
Ze liep alleen de klas door.

Toen ze bij het jongetje kwam
vroeg ze: "Wil jij geen tekening maken?"
"Jawel," zei het jongetje, "maar wat moeten we dan tekenen?"
"Dat weet ik niet. Ik wacht tot jij wat doet," zei de juf.
"Hoe moet ik het dan doen?" vroeg het jongetje.
"Nou precies zoals je het wilt," zei de juf.
"En de kleur maakt ook niet uit?" vroeg het jongetje.
"Elke kleur is goed," zei de juf.
"Als iedereen dezelfde tekening maakte,
en dezelfde kleuren gebruikte,
hoe zou ik dan moeten weten wie wat gemaakt had?"
"Dat weet ik niet," zei het jongetje.
En hij begon roze, oranje en blauwe bloemen te tekenen.

Hij vond het leuk op zijn nieuwe school,
ook al was er geen buitendeur direct naar zijn klas.

Dus het zal je niet verbazen dat ik geen voorbeeldkaartjes mee had genomen. Voor elk kind een zakje met basiskaartjes, een strookje plaksteentjes, wat gestanste afdrukjes. Ook had ik in verschillende kleuren de basis voor een doosje meegenomen, blanco. En verder een doosje washitape, een doosje tekstjes, foambloempjes, een doosje andere afdrukjes, een stapel DP en een stapeltje cardstock.
Ook mijn cuttlebug met embossingfolders ging mee. En dat vonden ze reuze leuk!

Eerst heb ik uitgelegd hoe je de doosjes moest vouwen en lijmen. Dan kon het drogen voor het versierd werd. Daarna gingen ze allemaal aan de slag.
Wauw wat heb ik er van genoten om die kinderen bezig te zien. Mijn schoonzusje had scharen, kleurpotloden en lijm.

De meiden waren zo lief bezig dat mijn schoonzusje (staat net niet helemaal op de foto...) tegen mijn broer zei: ga jij maar vast pannenkoeken bakken, wij kunnen dit makkelijk met zijn tweetjes. Ik geloof dat hij daar ook blij van werd.

En hier zitten ze trots met hun zelfgemaakte creaties te poseren voor mij. Mijn nichtje zit in het midden onderen. Het grootste compliment vind ik dit:
Ik: "Weet je al aan wie je deze kaart stuurt?"
Kind: "Ik vind hem zo mooi geworden, dat ik hem op mijn eigen kamer zet".
Monique is intussen hier aan gekomen, dus ik zeg: Fijn weekend!
Lieve groet,