Mijn (oma's) fiets

Hoi!
Dan eindelijk het verhaal van mijn fiets. Ik had sommigen van jullie op het verkeerde been gezet, want ik kreeg vragen of ik nu een elektrische fiets had gekocht of een heel nieuwe, maar niets is minder waar.

Het verhaal begint in 1981. Voor mijn slagen van het VWO kreeg ik van mijn ouders een nieuwe fiets. Een Peugeot en ik was er superblij mee. Toen ik in 1985 ging werken in Leiden in het ziekenhuis is daar uit de fietsenstalling mijn fiets gestolen. Ik was ontzettend kwaad en verdrietig.

In die tijd belde ik regelmatig met mijn opa en oma en ik vertelde mijn opa dat mijn fiets gestolen was.
Toen zei hij: "Oma's fiets is voor jou als ze niet meer kan fietsen en het gaat nu al steeds minder". Zo lief, hè? Ik dacht eerst dat het een eerste spontane reactie was, maar toen mijn oma niet meer kon fietsen, kwamen er twee nichtjes naar opa en ze vroegen naar de fiets van oma. "Nee," zei mijn opa, "die is voor GerJanne, want haar nieuwe fiets is gestolen".
En zo kwam het dat ik in 2010 bij het station stond met de fiets om mijn moeder op te halen die een nachtje kwam logeren. Ze keek naar de fiets en zei: "Waar fiets jij nu op? Het is geen gezicht!" Ik was wat verontwaardigd weet ik nog en zei: "Het is de fiets van je moeder, hoor".

Maar dat wist ze wel. Ze vond alleen dat het erg armoedig stond, zo'n oude fiets met roest.  De kettingkast van nep lakleer hing met stickers aan elkaar, door mijn opa er eigenhandig op geplakt.

Dat heb je dus met sentimentele waarde van dingen....maakt niet uit hoe het eruitziet.

Dit is hem, over beter gezegd dit was hem. Deze foto is uit die tijd en helaas heb ik geen foto van de andere kant van de fiets. Hij fietste zo fijn, maar maakte zoveel lawaai, dat ik medelijden had met de mensen die al lagen te slapen als ik op weg was naar mijn nachtdienst.....

Toen ik een keer met Els terugfietste van het Creatief Café naar huis, keek ze eens naar mijn fiets en zei voorzichtig: "Jij hebt wel een heel oude fiets!?" Ik vertelde het verhaal en toen zei: "Mijn man knapt oude fietsen op. Ik wil wel eens vragen of hij dat voor jou wil doen". Nou, dat was niet tegen dovemansoren gezegd.

Er zat wat tijd tussen,maar toen ben ik met Els naar huis gefietst, zodat haar man, Herman, de fiets kon beoordelen. En hij zag het zitten om hem op te knappen.

We spraken af dat ik de fiets de week erop zou brengen en ik zei dat het niet uitmaakte wanneer hij klaar was. Ik heb nog een fiets...

Die zelfde middag kreeg ik drie foto's van Els:

Herman was begonnen! Moet je kijken wat een roestige bende!

Dit was er uiteindelijk nog van over. Als je de ketting ziet snap je niet dat hij zo lekker fietste. Wel dat hij kraakte en lawaai maakte...

De onderdelen had Herman gelukkig goed bewaard. 😲

Snap je dat ik even dacht: wat moet dit worden? Herman is geen fietsenmaker van beroep, heeft lang in de zorg gewerkt en doet dit als hobby! Na een week kreeg ik een appje dat ik de fiets kon komen ophalen. Peter mee, want die was ook nieuwsgierig na het zien van de foto's.

En dit zagen we:

Bijna als nieuw! Je ziet nu zwarte jas beschermers....en alles blonk en glom en was als nieuw.

Is het niet wonderbaarlijk? We keken onze ogen uit. En toen mijn moeder bij ons was, liet ik haar de fiets zien. Ze kon haar ogen bijna niet geloven!

Ik maakte een bedank kaartje voor Herman. 

Twee pockets aan de voorkant. De fiets is van hout en maakte ik wit met Tipp-ex. Het papier is oud en van Stampin' Up. Het woord Bedankt is van Carlijn Design.

Op de tag schreef ik nog een persoonlijk bedankje en in het witte envelopje kwam geld. Herman was er blij mee.

Nou, dat was een heel verhaal, maar wel bijzonder hè? Ik heb ooit bij een fietsenzaak gevraagd of ze wisten hoe oud de fiets was en ze dachten dat het een fiets was van voor de Tweede Wereldoorlog. En dat zou ook zo maar kunnen, want mijn opa en oma trouwden in 1933.
Ik ga genieten van een heel vrije dag!
Lieve groet!